Kanji część 6

Czy pamiętasz kanji na liczbę 9? Tak, to 九. Aby zaokrąglić ją do pełnej liczby, potrzeba jedynie małej kropelki.

Dwójka 二 na górze i nogi ル na dole. Na początku imprezy często słyszymy toast "No to na drugą nóżkę"!. Pamiętaj, żeby nie przesadzić z tymi "nóżkami"!

Górna część, podobna do ósemki 八 pochodzi faktycznie od znaku 入, czyli od "wchodzić" - kiedy występuje jako dodatek w innym kanji, dwie jego kreski nie dotykają się.
Miejsce publiczne to miejsce, do którego każdy może wejść. Niestety w takich ogólnodostępnych zatłoczonych miejscach trzeba się czasem posłużyć łokciami, aby dotrzeć do celu. Możesz tu wyobrazić siebie w japońskim parku. Zamiast spokojnie wejść do parku i spacerować, przeciskasz się przez tłum, używając łokci.

W tym znaku występuje pewien klucz, którego jeszcze nie poznaliśmy. To pas: 冂. Teraz już jest łatwo. Widzimy tu człowieka 人 siedzącego w samochodzie (w jego środku) zapiętego pasami bezpieczeństwa. Pas bezpieczeństwa to konieczność, warto wyrobić sobie taki odruch zapinania pasów za każdym razem, gdy wsiadamy do samochodu.

Lewą część znaku już znamy - to "u boku, przy sobie", które poznaliśmy przy okazji znaku "prawy". Tym razem zamiast ust mamy znak, który występując samodzielnie ma znaczenie "znowu, ponownie". Wyobraź sobie w wielkich opałach, z których wyciąga Cię Twój przyjaciel ... (tu imię Twojego przyjaciela), patrzy Ci w oczy i kiwając głową mówi uśmiechając się do Ciebie: i znowu ty!. Dobrze jest iść przez życie z przyjaciółmi u boku.

Coś dla fanów Monty Pythona. Scena z wielkim panem Grubasem i małym miętowym opłatkiem (to ta niepozorna krótka kreseczka) z filmu "Sens życia według Monty Pythona" powinna załatwić sprawę.

Po lewej stronie mamy klucz (a zarazem kanji) na łuk 弓. Po lewej coś, co wygląda jak strzała do tego łuku. Wyobraź sobie jak bierzesz do rąk profesjonalny łuk (który wygląda dokładnie jak kanji 弓), następnie zaczepiasz strzałę o cięciwę i napinasz ją powoli, skupiając się na celu niczym Robin Hood. Kiedy poczujesz, jak cięciwa wżyna Ci się w palce, uwalniasz strzałę i patrzysz jak dosięga celu.

N górze mamy tu kreskę 一, która w tym miejscu może symbolizować sufit. Klucz znajdujący się pod sufitem to flaga 尸. Wyobraź sobie drzwi w postaci flagi japońskiej, zwisającej z samego sufitu i sięgającej prawie podłogi. Jak myślisz, co się za nią kryje?

Znajomy berecik i miecz. Czy myślisz, że uda nam się zrobić z tego zestawu... kompas? Myślisz, że się uda? No to spróbujmy. Załóż beret, a na jego antence zamontuj magiczny miecz. Jaki kierunek wskazuje?

Znaleźliśmy się na północy, gdzie jest bardzo zimno. O, widzisz dwie osoby siedzące na ziemi i opierające się plecami? Pewnie po to, aby nie tracić ciepła. Lepiej nie siadać na ziemi na mrozie!

Zgodnie z kolejnością pisania tego kanji: narysuj dwie świeczuszki (dwie małe kreseczki), pod spodem tort i jego podstawę (kolejne dwie kreski). W porządku, mamy tort, a teraz postaraj się go przeciąć na dwie równe połowy.

Zanim zabierzemy się za to kanji, najpierw musimy poznać kolejny klucz. Tym razem będzie to ręcznik: 巾, taki suszący się na wieszaku w łazience. Teraz musimy sobie wyobrazić pana ubranego jedynie w beret i plażowy ręcznik z delfinami, stojącego na środku rynku naszego miasta. Chyba się musiał z kimś o coś założyć...

Parasol, jedynka (sufit?) i buzia. Jak to do siebie pasuje?

Ta świątynia jest bardzo osobliwa. Wykonana jest bowiem z bloków czystej ziemi 土 (a może to glina?) sklejonych ze sobą solidnym klejem 寸. Czy widzisz, jak zmyślnie wykończono jej dach? Kto by pomyślał, że to tylko ziemia!

Ponieważ mamy cztery strony świata, a z tych czterech to właśnie zachód wymieniany jest jako czwarty, więc i znak kanji troszeczkę przypomina czwórkę 四. Zwróć jednak uwagę, że nóżki wychodzą do góry i sięgają sufitu 一.

Opowiadanie ze wstępu do pierwszej lekcji kanji: Wyobraź zatem sobie, że siedzisz na ogromnej łące. Jest ranek, czujesz jeszcze delikatny chłód. Słońce 日 niedługo wzejdzie. Na tej łące nie widzisz nic oprócz wielkiego samotnego starego drzewa 木. Wreszcie słońce wynurza się zza horyzontu, pokazując Ci na chwilę swoje piękno, ale wkrótce chowa się za konarem tego wielkiego drzewa. Zdajesz sobie sprawę, że drzewo to znajduje się dokładnie na wschód od Ciebie.

Na potrzeby tego kanji przyjmujemy, że dolna część to znak jena. Wyobraź sobie idącego na spacer. W pewnej chwili znajdujesz coś błyszczącego leżącego na ziemi. To moneta. Po chwili zdajesz sobie sprawę, że to stara jednojenowa moneta. Pamiętaj wyrzucić ją mocno za siebie - na szczęście!

Pas oplatający szczęście daje nam kierunek świata - południe.

Osoba po lewej i książka po prawej stronie.

Dwie poły bram są tak oczywiste w tym kanji, że nie będzie problemu z jego zapamiętaniem. Poćwicz jednak jego pisanie, bo jako fragment innych kanji będzie często wykorzystywane.

Brama i ucho - ładnie to tak podsłuchiwać?

Środkowa część tego znaku to klucz na dwoje rąk. Tu widzimy, jak dwoje rąk otwiera bramę.

Niech nie zmyli Cię "o"pisane katakaną - to nie oznacza otwierać bramę - wręcz przeciwnie. Możesz sobie wyobrazić, że ta ukośna kreska to belka, która zapiera zamkniętą bramę aby nikt nie dostał się do środka.

Brama i słońce. Wyobraź sobie drzwi do salonu na dzikim zachodzie. Te drzwi są tak idealnie wyważone, że na podstawie tego z jakim odstępem czasu się zamykają i otwierają mierzony jest czas - kiedy je popchnąć, światło słoneczne wpada do pomieszczenia dokładnie jedną sekundę.

Tu mamy do czynienia z medytacją pewnego starego japońskiego mnicha. "Czym jest czas? Czy czas jest słońcem przesuwającym się po niebie nad świątynią buddyjską?"

Jeżeli "słuchać" zawiera ucho, to pytać stanowczo powinno zawierać buzię. "Odrobiłeś już lekcje?" - to pytanie mamy przebijające się przez zamknięte drzwi i dźwięki naszej ulubionej muzyki nie jest czymś, co pomaga się zrelaksować po ciężkim dniu...